Wereldvrede door middel van het Wereldrecht en de Afschaffing van de Oorlog


Deze pagina is gebaseerd op een lezing van de Zwitserse internationale advocaat Dr. Max Habicht (1899-1986) tijdens het zomerseminarie van het Instituut voor Mondialistische Studies 1981 in Chateau de la Lambertie / Frankrijk.
Wereldvrede door nieuwe Wereldrecht (oorspronkelijke tekst in het Duits)
Dr. Habicht als spreker voor de eerste internationale vergadering voor een wereldgrondwet 1968 in Interlaken / Zwitserland.   -   Foto: Wereldfederalisten

1. Ondanks mislukte pogingen in het verleden, is het mogelijk om een constructie voor de wereldvrede te creëren - maar niet voor niets.

De mensheid is nog steeds op zoek naar een duurzame vrede. Laten we ons niet laten ontmoedigen. Mensen weten precies hoe ze vrede moeten opbouwen in een gemeenschap. Zij zijn erin geslaagd hun conflicten in de clan, in het dorp, in de stad, in de stad, in het land, zonder geweld, op te lossen met een zogenaamde rechtsorde. Hetzelfde is mogelijk voor de menselijke gemeenschap over de hele wereld, als je het alleen maar wilt en bereid bent er een prijs voor te betalen: de aanvaarding van een bindend besluit door een derde partij, als de onderhandelingen niet tot het doel leiden.

2. Een nieuwe rechtsorde, een wereldrecht voor de mensheid, is haalbaar, zelfs zonder dat een morele verandering van mensen nodig is.

Helaas heeft de prediking dat men zijn vijanden moet liefhebben niet geleid tot wereldvrede op deze aarde. Vrede kan ook worden bereikt zonder een verandering in de houding van de mens ten opzichte van zijn buurman, in zekere zin van buitenaf, door middel van een juridisch apparaat: door middel van staatsorganen en rechtspraak, indien nodig door de wetsovertreder te isoleren van de normale samenleving.

Redactionele nota:
Het lijdt geen twijfel dat de overgrote meerderheid van de mensen positieve sociale wezens zijn, waarvan de fundamentele morele waarden volstaan om vreedzaam en solidair met elkaar te leven in een wereldgemeenschap. Daar hoeven jullie niet noodzakelijkerwijs van elkaar te houden. In een wereld zonder oorlogen en onrechtvaardigheden zal het positieve beeld van de mens zich stabiliseren en zullen uitzonderingen een verdwijnende minderheid zijn. Demagogen en despoten krijgen geen kans meer.

3. Vrede komt zelden tot stand via onderhandelingen waarmee de betrokken partijen instemmen.

Unanieme beslissingen zijn niet nodig. Het internationale recht, dat gebaseerd is op unanimiteit, heeft nooit duurzame vrede tot stand gebracht. Overeenkomsten tussen staten, de Volkenbond en de Verenigde Naties stellen alleen maar de oorlogen uit. In de meeste gevallen kunnen ze de conflicten niet oplossen, waardoor er vroeg of laat een explosie zal plaatsvinden.

4. Vrede is de uitbanning van onrechtvaardigheid zonder strijd, door de beslissing van een gekozen derde instantie, die wetten uitvaardigt, die vervolgens door de rechtbanken worden geïnterpreteerd en door een administratie worden toegepast - zo nodig met politiemaatregelen.

Als de mensheid vrede wil, moet ze de organen creëren die wetten kunnen maken voor de hele wereld: een wereldparlement; en ze moet in staat zijn om wetten te maken voor de hele wereld: een wereldparlement; en ze moet in staat zijn om te interpreteren: een wereldjurisdictie. Veel mensen weten niet dat dergelijke organen vandaag de dag niet bestaan: zij geloven dat de Verenigde Naties een wereldregering is, de Blauwe Helmen een wereldpolitiemacht en het Internationaal Gerechtshof in Den Haag een wereldrechtbank waar de betwiste personen kunnen worden gedagvaard. Nee, de Verenigde Naties is een marktplaats waar nationale belangen worden verkocht en gekocht. Vaak is er geen overeenkomst en kan het geval van onrecht dat moet worden rechtgezet, niet worden opgelost. We moeten echter erkennen dat deze marktplaats wenselijk is en dat het gekibbel over nationale belangen veel nuttige dingen heeft opgeleverd, maar helaas niet de wereldvrede.

5. Onderwerping aan de beslissing van een derde partij is alleen mogelijk als men die derde partij kan vertrouwen, d.w.z. als hij eerlijk en slim is.

Daarom hebben bijna alle staten parlementen, regeringen, politiediensten en rechtbanken in het leven geroepen waar conflicten voor niet-gewelddadige oplossing worden voorgelegd als de partijen er niet in slagen om via onderhandelingen en verdragen tot een akkoord te komen. De parlementen nemen wetten aan bij meerderheid van stemmen die bindend zijn voor de burgers. Een dergelijke wet is gericht tot het individu en niet tot "volkeren", zoals het internationaal recht doet. Een goed functionerende wereldrechtsorde moet ook gericht zijn op het individu en niet alleen op wat een natie wordt genoemd. De komende wereldwet moet elke burger rechtstreeks binden.

Om dit te bereiken heeft men geen nationale strijdkrachten nodig, maar alleen supranationale vredesbescherming in een ontwapende gemeenschap. Ontwapening is hiervoor de voorwaarde, maar echte ontwapening is nooit bereikt door middel van verdragen, maar alleen door de wetten van een parlement. Als de Volkenbond en de Verenigde Naties niet tot ontwapening konden komen, bewijst dit alleen maar dat ontwapening niet kan worden bereikt door unanieme besluiten en verdragen. Ontwapening is alleen mogelijk na de oprichting van een Wereldunie die de noodzakelijke rechtsorde en veiligheid kan garanderen.

6. Hoe zou een nieuwe rechtsorde op wereldniveau eruit kunnen zien?

Het wereldrecht moet tot stand komen bij meerderheid van stemmen van een parlement als wetgever. Daarom heeft de wereld een wetgevende vergadering nodig, misschien van drie kamers:
Een volksvertegenwoordiging, gekozen door alle burgers in alle landen.
Een kamer van staten, bestaande uit vertegenwoordigers van de naties.
Een kamer van de mensheid met vertegenwoordigers gekozen door de twee bovengenoemde kamers.

Redactionele nota:
Een derde kamer - hier kamer van de mensheid - wordt vandaag nauwelijks besproken. Realistisch is de door de UNPA-campagne geëiste parlementaire vergadering - hier de volksvertegenwoordiging - waarvan de leden rechtstreeks door alle wereldburgers worden gekozen. De Kamer van Staten bestaat al in de vorm van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Dit moet een wereldbestuur als uitvoerend orgaan en de noodzakelijke wereldjurisdictie als rechterlijke macht omvatten.

7. De rechtsstelsels kunnen federalistisch worden opgebouwd.

De parlementen van de natiestaten en het wereldparlement zouden de wetgeving federalistisch moeten delen. Wereldwijde wetten zouden alleen moeten bestaan voor wereldwijde concerns. De lokale en nationale bevoegdheden blijven autonoom. Het wereldparlement zou zich uitsluitend met wereldproblemen bezighouden. Een van de belangrijkste taken is de afschaffing van de oorlog door middel van algemene en volledige ontwapening en de bescherming van de wereldvrede door middel van supranationale vredesbescherming, de afschaffing van armoede en honger door middel van wereldwijde sociale rechtvaardigheid en verzoening, alsmede de bescherming en bescherming van het vermogen van onze planeten om te leven. De problemen van de wereld kunnen niet worden opgelost door filantropie, noch kunnen ze op nationaal niveau worden opgelost. Dit vereist sociale wetten die alleen door een democratisch wereldparlement kunnen worden opgesteld.

8. De oprichting van een federale wereldstaat kan worden bereikt door een constituerende wereldvergadering waarvoor alle naties moeten worden uitgenodigd.

In augustus 1968 waren in Interlaken 150 personen uit 25 staten uit 5 continenten bijeengekomen voor een congres, dat deze werelddeelnemer moest voorbereiden. Dit congres had een oproep gedaan aan alle regeringen om een Instituut voor Documentatie en Onderzoek op te richten voor de oprichting van een Federale Wereld Autoriteit. Dit voorbereidende werk zou op een dag kunnen leiden tot de oprichting van de Wereld Constituent, die een federale grondwet voor de wereld zou opstellen, die vervolgens ter ratificatie aan de nationale parlementen zou worden voorgelegd.
Redactionele nota:
Een halve eeuw sinds 1968 heeft aangetoond dat dit niet het geval is. De geschiedenis van de World Constitution and Parliament Associacion WCPA (artikel in het Duits) getuigt hiervan.

9. De prijs die de nationale staten hiervoor zouden moeten betalen, zou de overdracht van een deel van hun soevereiniteit aan de federale wereldstaat zijn.

Natuurlijk zullen bepaalde mensen iets verliezen, maar de meerderheid zal eindelijk bereiken waar ze zo lang naar verlangd hebben: wereldvrede. Er zullen geen grote sommen geld meer worden uitgegeven aan het bewapenen van de natiestaten, geen troepen van soldaten die getraind zijn om te doden, maar gebruikt worden voor het welzijn van de mensheid.

 

Max Habicht

The abolition of war - autobiograqphical notes of a world federalist and collected papers on peace and world federalism

Club Humaniste Paris 1987

Aanvullende informatie:

De wereldfederalistische beweging werd in 1947 opgericht met de Franse naam "Mouvement Universel pour une Federation Mondiale" in Montreux. Het doel werd in artikel 1 van haar statuten als volgt omschreven: "Het doel van de vereniging is de oprichting van een wereldfederatie, waarvan de bevoegdheden in een grondwet zullen worden vastgelegd, de oprichting van een federatie met een parlement voor het wereldrecht, gerechtelijke autoriteiten om dit recht uit te leggen en een uitvoerende macht met de nodige macht om het wereldrecht te doen naleven ten aanzien van individuen".

In de meer dan 70 jaar sinds het Congres van Montreux zijn er veel verschillende organisaties ontstaan en in de beweging gepasseerd, waarvan de meeste weinig bekend zijn. Vandaag de dag is er de World Federalist Movement gevestigd in New York en Den Haag. Wereldburgerorganisaties over de hele wereld behoren ertoe. Het mondiale politieke werk van de wereldfederalisten is momenteel gericht op de hervorming van de VN.

 

Het doel is om het te ontwikkelen tot een federale en democratische Wereldunie van werkelijk verenigde naties.